طبیعت به انسان درس یاد می دهد
به هنگام سپیده دم به افتاب که بنگرید متوجه می شوید که چگونه با
دلگرمی دشت را فرا می گیرد.به اوج اسمان که می رسد همانند یک
جوان می ماند که نیمی از عمر خود را پشت سر گذاشته است و در این
مسیر در حال عبادت می باشد.
کبوتران همچون دفتر شعر بالهایشان را گشوده اند و در حال پر زدن این دفتر را ورق می زنند.
بلبلان ترانه خوان با چه چه زدن خود به نغمه سرایی می پردازند تا از نعمت های ایزد منان شکر گذاری نمایند.
مورچه ها با نظم و تکاپو و تلاش انسان را به وجد و حیرت می انگیزند.
کوه ها را ببین که با اراه ای پولادین همچون انسان زاهد گنج هایی در دل خود دارند که همان گوهر معنوی وجود انسان است که حاظر نیست آن را به هیچ وجه از دست دهد.
ناگهان اشک خورشید سرازیر می شود و دریا از ان باده ناب می نوشد و مست عشق به خداوند می شود.
گیسوی درخت که با وزش باد صبا همچون زلف معشوق می چرخد.
غروب خورشید را ببین که به خاطر عمر از دست رفته چهره اش زرد شده وبه دریا که همان اینه است می نگرد.
و سیلابی از خون متجلی و متبلور میگردد و دشت مملو از گل لاله می گردد و باد صبا صورت گل را نوازش می کند.
شب هنگام که خورشید به خواب می رود وبعد روزی دیگر فرا می رسد وبه ما نشا ن می دهد که با مرگ زندگی تمام نمی شود و روزی دیگر به نام آخرت در کار است.
خورشید که شب هنگام در اسمان متجلی نیست دلیلی نیست که وجود ندارد بلکه می گوید ای انسان چشم بصیرت داشته باش و معنویات را درک کن.
همچنین در شب سکوت و آرامش را می بینیم.
چشم بی خواب ستارگان را ببین که در حال پلک زدن هستند و با درخشش خیره کننده خود دل هر بیننده را به خود مجذوب می نمایند و برای رسیدن به معبود خویش لحظه شماری می کنند.
اسمان با مهمان نوازی خود دوستانش یعنی ستاره ماه خورشید وکهکشان را به خانه خود دعوت کرده است.
برف همانند تور گیسوی درختان را به چنگ گرفته دستش را بر روی شانه یار انداخته و به عقد خود در اورده است.